W związku z tym kwestia ukarania przestępcy staje się interesem już nie tyle poszkodowanej jednostki, co samego państwa, gdyż przestępstwo jest aktem wymierzonym przeciwko porządkowi publicznemu przez nie zaprowadzonemu. Zwycięstwo zasady publicznoprawnej miało decydujący wpływ na dalszy rozwój doktryny karnistycznej i przekładało się na szereg konkretnych rozwiązań normatywnych:
System kar cielesnych – na osobie przestępcy, z ograniczoną lub wyłączoną możliwością wykupu się od kary. Nowy podział przestępstw – w zależności od ciężaru gatunkowego, a nie ceny wykupu. Publiczna egzekucja – łączyła się z faktem, że kara miała spełniać określone funkcje społeczne w tym funkcję prewencji ogólnej. Wyłączność represji karnej w rękach państwa.
Subiektywizacja odpowiedzialności Szkoła włoska zerwała z wczesnośredniowiecznym podejściem do przestępstwa od strony obiektywnej – skutku wywołanego w świecie zewnętrznym. Pod wpływem prawa rzymskiego (paremia In maleficiis voluntas spectatur non exitus z reskryptu Hadriana) i nauki Kościoła o grzechu, zaczęto rozważać przestępstwo od strony subiektywnej, czyli woli popełnienia czynu.