Gród radzimski był grodem lokalnym powstałym na rubieży tzw. państwa gnieźnieńskiego na głównym szlaku wodnym państwa wczesnopiastowskiego – Warcie. Główną jego funkcją była ochrona tego szlaku wodnego oraz drogi lądowej z Gniezna przez Lednicę do zachodniej granicy państwa, jak również egzekwowanie danin i posług. Pierwszy obiekt został spalony w połowie XI wieku, co wiązało się z kryzysem dynastii piastowskiej w latach 30. i 40. XI wieku. Relikty grodu wkrótce po jego zniszczeniu zaadaptowano na potrzeby osady otwartej. Za rządów Kazimierza Odnowiciela, w drugiej połowie XI i w XII wieku była to osada nieufortyfikowana. Pod koniec XII wieku wzniesiono tam nowy gród kasztelański, który w swej postaci nawiązywał do założeń obronnych typu motte. Był on centralnym punktem okręgu administracyjnego o powierzchni około 350-410 km², w którego obrębie znajdowały się m.in. opola w Objezierzu, Radzimiu, Chojnicy, być może i w Kiekrzu. Gród był prawdopodobnie związany z osobą Mieszka Starego.