uważał za konieczną wewnętrzną mobilizację rezerw przez te kraje oraz prowadzenie polityki planowej. Wskazywał na dużą rolę przewidywania w kształtowaniu cen. Był zwolennikiem nurtu instytucjonalnego w ekonomii. Ekonomię klasyczną uważał za zbyt wąską formę analizy zachodzących zjawisk gospodarczych. Wskazywał na możliwość jednoczesnego występowania wysokiej inflacji i dużego bezrobocia. Jako jeden z pierwszych użył terminu stagflacja. Autor zasady skumulowanej przyczynowości oraz analitycznego rozróżnienia w ekonomii zdarzeń zachodzących ex ante i ex post. Uważał, że wyraźnie nierówny rozdział własności w społeczeństwie stanowi przeszkodę dla wzrostu i efektywności ekonomicznej. Zwolennik planowania gospodarczego w krajach wysoko rozwiniętych. Wskazywał na potrzebę planowania makrocelów gospodarki i pozostawienia rynkowi alokacji zasobów w ramach tego planu.
Propagował teorię kumulatywnej przyczynowości, która wskazuje na silną zależność rozwoju społeczno-gospodarczego kraju od akceptacji przez społeczeństwo celów realizowanej w nim polityki. Krytykował twierdzenie, że leseferyzm jest najlepszą polityką dla każdego kraju, bez względu na stadium jego rozwoju gospodarczego.