W kuchni polskiej do legumin zalicza się następujące, przyrządzone na słodko potrawy: budynie, suflety, omlety, naleśniki, racuchy, pierogi (z twarogiem i owocami), makaron pszenny lub kluski (np. makaron z twarogiem, knedle z owocami, leniwe pierogi, pampuchy), ryż (ze śmietaną i owocami, np. jabłkami, gotowany na mleku), musy, galaretki, kisiele mleczne (tzw. budynie), legumina z zupy „nic”, a nawet zupy owocowe (podane z makaronem, grzankami lub groszkiem ptysiowym).
Słowo legumina pochodzi z łaciny (l.poj. , l.mn. ) i początkowo, podobnie jak w oryginale, używane było w znaczeniu „jarzyny”. Oznaczało ono też artykuły spożywcze takie jak mąka, kasza, groch. Z czasem nazwa ta stała się określeniem słodkiej potrawy mącznej.
Przypisy skany w e-bibliotece Uniwersytetu Warszawskiego
Maja i Jan Łozińscy. Historia polskiego smaku. PWN. str. 283
Hasło legumina w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
Kategoria:Desery Kategoria:Kuchnia polska