Księstwo Sabaudii-Piemontu ze stolicą w Turynie stało się w początkach XVIII wieku najsilniejszym państwem w Italii i jedynym, jakie mogło prowadzić niezależna od poza-włoskich czynników i nacików, politykę. Władcy Sabaudii (zwłaszcza Wiktor Amadeusz II) wzmocnili armię i dyplomację, zręcznie lawirując między monarchami, tak jak Królestwo Prus czyniło w Niemczech.
W 1743 roku Sabaudia-Piemont przejęła Sardynię tworząc Królestwo Sardynii, w przyszłości (1859– Risorgimento-Camillo Cavour) miała zaś zjednoczyć całą Italię pod władzą swej dynastii.
Większość sabaudzkich dyplomatów pochodziła z wpływowych rodzin tego kraju: Simeone, Albati, Agapito, Meaglia, Balbo di Vernone, Manfredi, Barata i Lanteri.
thumb|150px|right|herb dynastii Sabaudzkiej thumb|150px|right|flaga dynastii Sabaudzkiej right|150px|thumb|Flaga Królestwa Sardynii w latach 1728–1802. W górnym lewym rogu krzyż sabaudzki thumb|right|150px|Herb Sardynii z około 1730 roku, mający stać się herbem zjednoczonych Włoch
Austria 1691–1708 Ercole Giuseppe Luigi Turinetti, markiz de Prié 1707–1708 Ercole Tommaso Roero 1711 Pietro de Mallarede 1711–1714 Giuseppe Provana di Pralungo 1765?-1769 Lodovico Canale