w pobliżu nie mogą też przebiegać linie pęknięć ani tym bardziej rysy. Spitowanie nie ma sensu w miejscach grożących obrywem większych fragmentów skały – np. w przypadku odpękniętych płyt, luźnych bloków skalnych, fragmentów słabo związanych z litym podłożem.
Wiercenie otworu Zależnie od konstrukcji spitownicy do wywiercenia w skale otworu mogą służyć specjalne wiertła, bądź też tuleje samych spitów, o ile posiadają przeznaczoną do tego celu koronkę zębów na swojej czołowej powierzchni (tzw. spity koronkowe). Spity te nakręca się na gwintowaną końcówkę spitownicy. Następnie wiertło lub spit przykłada do ściany, zaś w drugi koniec spitownicy uderza się energicznie młotkiem. Dzięki konstrukcji spitownicy energia ruchu postępowego młotka zostaje zużyta na udarowe dociśnięcie wiertła (lub spita) do skały i jednoczesne wykonanie obrotu wiertła (lub spita) wokół własnej osi o kąt zależny od konstrukcji spitownicy – np. 90 stopni. W prostszych spitownicach obrót spita musi być wymuszony ręcznie. Na skutek udaru i obrotu wiertło lub ząbkowana tuleja spita systematycznie wgłębia się w skałę.