Wreszcie przy dobrej rozdzielczości widać, że każda z nich rozpada się na wiele bliskich linii, odpowiadających różnym zmianom rotacyjnych liczb kwantowych (odległości między poziomami rotacyjnymi są rzędu 0,0001–0,001 eV).
W wielu przypadkach, w widmie pasmowym można zaobserwować ostre granice zwane głowicami pasma. Po jednej ich stronie linie są początkowo bardzo gęste, a następnie się rozrzedzają.
W widmie cieczy nie widać struktury rotacyjnej (rotacje są zahamowane), a strukturę oscylacyjną widać tylko w szczególnych przypadkach (dla stosunkowo małych cząsteczek).
Interpretacja widma pasmowego jest dość skomplikowana. Dokonuje się jej na ogół za pomocą przybliżenia Borna-Oppenheimera lub bardziej ogólnego przybliżenia adiabatycznego, które pozwalają na oddzielenie ruchu elektronów i jąder w cząsteczce. Na przewidzenie (w pierwszym przybliżeniu) struktury oscylacyjnej widma pasmowego pozwala zasada Francka-Condona.
Zobacz też widmo ciągłe widmo oscylacyjno-rotacyjne
Bibliografia
Kategoria:Spektroskopia