Wspólnie zorganizowano szereg odczytów propagujących literaturę w języku białoruskim. Ponadto członkowie Towarzystwa uczestniczyli w zjazdach i kongresach naukowych na terenie całej Polski i za granicą. W końcu lat 30. sytuacja materialna Towarzystwa znacznie się pogorszyła, w związku z czym jego kierownictwo zwróciło się do władz polskich z prośbą o dotacje, ale bez skutku. Pomimo tego działalność Towarzystwa trwała do wojny polsko-niemieckiej we wrześniu 1939 r.
W czerwcu 1942 r. jego działalność została wznowiona w okupowanym Mińsku. Było to związane z polityką ustępstw wobec ludności białoruskiej prowadzoną przez gauleitera Okręgu Generalnego "Białoruś" Wilhelma Kubego. Został on honorowym prezesem Towarzystwa. Faktycznie kierował nim Iwan Jermaczenka, zaś w skład prezydium wchodzili m.in. prof. Wacław Iwanowski, Anton Adamowicz, Paweł Świryd, F. Jurda, H. Kasiak. W czerwcu 1943 r. na czele Towarzystwa stanął prof. Wacław Iwanowski.