zarówno fazę aktywną i rezydualną) i określić, kiedy istotne objawy zaburzenia nastroju (nieleczone lub wymagające leczenia lekami przeciwdepresyjnymi i / lub stabilizującymi nastrój) towarzyszyły objawom psychotycznym. Przykładowo, nie spełni kryterium C, osoba z czteroletnią historią aktywnych i rezydualnych objawów schizofrenii, u której wystąpiły epizody depresyjne i maniakalne, które łącznie trwają krócej niż jeden rok.. D – występowanie objawów nie można przypisać działaniu substancji psychoaktywnych (np. narkotykom, lekom) ani innej chorobie. DSM-5 wyróżnia dwa typy zaburzenia schizoafektywnego:
typ dwubiegunowy – jeśli częścią obrazu klinicznego jest epizod maniakalny (mogą również wystąpić epizody dużej depresji). typ depresyjny – jeśli występują tylko epizody dużej depresji (bez manii).
ICD-11 W ICD-11 zaburzenie schizoafektywne (kod 6A21) znajduje się w podrozdziale „Schizofrenia lub inne pierwotne zaburzenia psychotyczne” i opisywane jest jako: