Użytkownicy mogli dzielić się krótkimi (do 160 znaków) informacjami, dołączając lub wysyłając zdjęcia, wideo (między innymi teledyski z YouTube) bądź wiadomości dźwiękowe, za pośrednictwem komputera lub telefonu komórkowego.
Można było również wysyłać wiadomości publiczne (poprzedzone znakiem „>”) oraz prywatne (poprzedzone znakami „>>” – niewidoczne dla innych użytkowników serwisu).
W maju 2009 45% wiadomości w serwisie nadawanych było za pośrednictwem strony WWW, 30% – przez komunikatory (głównie Gadu-Gadu), zaś 20% przez aplikacje napisane przez użytkowników Blipa i wykorzystujące API serwisu.
Podobnie jak Twitter, Blip mógł być także marketingowym narzędziem do dystrybucji treści, opartej na zgodzie użytkownikówBiuro Prasowe Gadu-Gadu S.A., 11 czerwca 2007, co umożliwiały skonfigurowane w kanałach boty, autorespondery czy przypominaczeblip wiki, 27 stycznia 2008.
Istotną częścią serwisu były tagi, składające się ze słowa poprzedzonego znakiem hash (#), które umożliwiały śledzenie dyskusji na określony temat.
Popularność serwisu Początkowo właściciele nie ujawniali danych na temat korzystania z serwisu. Zmieniło się to w połowie roku 2009, gdy Blip odnotował poważne wzrosty. W czerwcu 2009 serwis odwiedziło 329 tys. osób.