W 547 r. wydał książkę Chrześcijańska topografia wszechświata, w której wyłożoną tam naukę oparł na Biblii, twierdząc, że: „Nie można wierzyć świeckiej nauce, która wyobraża sobie iż rozumem można objaśnić świat”. W rezultacie powstał prymitywny obraz świata, w którym Ziemia była nie tylko nieruchoma i płaska, ale miała kształt prostokąta. Pośrodku znajdowała się Palestyna jako Ziemia Święta, zaś na północy wznosiła się ogromna góra. Wszystkie ciała niebieskie okrążały Ziemię, ale nigdy nie schodziły pod nią, kryły się tylko za ową górą, poruszając się przy tym po sferach obracanych przez specjalnych Aniołów. Cały ten świat ograniczony był z boków pionowymi ścianami, a u góry przykryty stropem, tworząc tym samym "gigantyczną skrzynię", na której dnie leżała Ziemia. Na samej górze miał swą siedzibę Bóg, który czuwał nad całym światem.
Wydania tego dzieła oraz przekładu na język francuski dokonała polska bizantynolog Wanda Wolska Conus w ramach prestiżowej serii Sources chrétiennes.