600 osób, głównie rekrutujących się spośród uczniów i absolwentów nowogródzkiego seminarium nauczycielskiego, zwykle o mocnej białoruskiej postawie patriotycznej.
W kwietniu 1944 roku oddział stoczył bój z partyzantami radzieckimi w okolicach Korelicz. W maju 1944 roku brał udział w akcji partyzanckiej w okolicach Dokszyc i Głębokiego.
Po zajęciu Białorusi przez Armię Czerwoną przeniósł się do Niemiec. Od lipca 1944 był jednym z białoruskich dowódców batalionu desantowego „Dalwitz”, sformowanego w Prusach Wschodnich. Po zakończeniu wojny przedostał się na Zachód do Belgii, gdzie skończył studia medyczne. W 1954 wyjechał do Kanady. Pracował jako lekarz. Działał w białoruskich organizacjach i instytucjach narodowych. Od 1997 był zastępcą prezydenta Białoruskiej Republiki Ludowej na uchodźstwie. Napisał wspomnienia pt. Biełaruskaje studzenctwa na czużynie (Беларускае студэнцтва на чужыне) і Życ’cjo pad agniom (Жыцьцё пад агнём).
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Biografia Barysa Rahuli
Kategoria:Białoruscy politycy Kategoria:Białoruscy wojskowi Kategoria:Białoruscy kolaboranci III Rzeszy Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1920 Kategoria:Zmarli w 2006