Do najważniejszych zadań zaliczono umocnienie demokracji i roli parlamentu w państwie, pokojowe przyłączenie do Księstwa Bułgarii obszarów zamieszkanych przez Bułgarów, lecz pozostających poza jego granicami (m.in. Rumelii Wschodniej), a także wprowadzenie zasad liberalizmu. PRD opowiedziała się przeciwko dążeniom do siłowego przejęcia władzy w kraju, uznając za jedyny sposób jej zdobycia demokratyczne wybory.
Od czerwca 1918 do października 1919 PRD współtworzyła, najpierw z Partią Demokratyczną, a potem również z kilkoma innymi partiami, koalicyjne rządy Carstwa Bułgarii. Po przejęciu w 1920 całości władzy w kraju przez Bułgarski Ludowy Związek Chłopski Aleksandyra Stambolijskiego, PRD zaangażowała się w działalność opozycyjną. Na początku czerwca 1922 partia włączyła się w budowę Bloku Konstytucyjnego, w skład którego weszły także Partia Demokratyczna i Zjednoczona Partia Narodowo-Postępowa. Podstawowym celem organizacji było zjednoczenie opozycji przeciwko autorytarnym rządom ludowców i odsunięcie ich od władzy. Po wojskowym zamachu stanu z 9 czerwca 1923 i objęciu stanowiska premiera przez Aleksandyra Cankowa, działaczom Bloku Konstytucyjnego przedstawiono propozycję budowy prorządowej koalicji, nazwanej Porozumieniem Demokratycznym.