Według Zbigniewa Gilarskiego oraz strony internetowej Polskiego Związku Hodowców Gołębi Rasowych i Drobnego Inwentarza krótkodziobe polskie wyhodowano w II połowie XIX wieku na Kresach południowo-wschodnich we Lwowie i jego okolicach, a następnie rasę uszlachetniali m.in. lwowscy hodowcy w I połowie XX wieku. Współcześnie krótkodzioby polski hodowany jest w całym kraju.
Do najstarszych odmian krótkodziobego polskiego należały szeki ciemne i wymarłe już szeki wywrotowe. Pozostałe odmiany barwne, czyli pragiery, motylkowe i staluchy, wyhodowano w późniejszym okresie. W najnowszych czasach uzyskano natomiast motyla ciemnego i odmianę jednobarwną.
Budowa
Przedstawiciele jednej z najmniejszych ras hodowlanych opisywani są jako gołębie delikatne i małe o zwartej budowie. Na kostkowej, słabo umięśnionej głowie o wysokim, stromo opadającym czole znajdują się trzy guzy. Oczy są duże, wyłupiaste o jasnych, porcelanowych tęczówkach, a brwi szerokie, delikatne i drobnnoziarniste. Dziób jest krótki i klinowaty. Barwa brwi i dzioba zależy od upierzenia. Szyja o średniej długości zwęża się w kierunku od szerokiej i zaokrąglonej piersi do głowy, przy której jest wąska. Zwarty ogon z 12 sterówkami tworzy z plecami jedną linię, opadając nieco ukośnie, ale nie dotykając podłoża . Skrzydła jak i całe upierzenie powinno przylegać do ciała.