Konstanty i Elżbieta mieli dziewięcioro dzieci: 200px|thumb|left|Elżbieta z wielkim księciem Konstantym księcia Iwana (1886–1918) księcia Gawriłła (1887–1955) księżniczkę Tatianę (1890–1970) księcia Konstantego (1891–1918) księcia Olego (1892–1914) księcia Igora (1894–1918) księcia Jerzego (1903–1938) księżniczkę Natalię (1905) księżniczkę Wierę (1906–2001)
Wielka księżna Elżbieta Mawrikijewna, albo Mawra, jak nazywali ją Romanowowie, była popularną osobą i miała dobre stosunki z carem Mikołajem II.
Gdy wybuchła I wojna światowa, Elżbieta uświadomiła sobie, że stoi po stronie wrogiej wobec jej rodzinnych Niemiec. Jej synowie wstąpili do armii i walczyli na froncie. Jeden z nich, Oleg, zginął w 1914 roku na Litwie, gdzie udała się Elżbieta, chcąc zobaczyć umierającego syna. 200px|thumb|Wielka księżna Elżbieta. Tragiczna śmierć syna doprowadziła do przedwczesnego zgonu wielkiego księcia Konstantego w 1915 roku. Tego samego roku zięć wielkiej księżnej (mąż księżniczki Tatiany) również zginął na wojnie. Po rewolucji październikowej Elżbieta zdołała uciec z Rosji, jednak kilku z jej synów zostało schwytanych przez bolszewików. Iwan, Konstantyn i Igor, w lipcu 1918 zostali rozstrzelani przez bolszewików w Ałapajewsku na Syberii, wraz z kilkoma innymi członkami rodziny.