Historia poznania Jaskinia znana była od dawna. Opis pierwszego wejścia podał A. Wiślicki w 1856 r. Po raz pierwszy szczegółowo opisał ją Z. Wójcik w 1958, który prowadził w niej badania geologiczne. Z. Łęski w 1971 prowadził badania jej mikroklimatu, A.W. Skalski w 1974 badania faunistyczne, a P. Profus i J. Zygmunt w 1994 i 2000 badania nietoperzy (występujące w niej gatunki, ilość hibernujących i ocena populacji). Szczegółowy plan jaskini opracowali M. Miklas i J. Zygmunt, w 1986 opublikowali go J. Grodzicki i M. Szelerewicz z uwzględnieniem nowych, najniższych partii jaskini, które zostały odkryte później.
Na początku XX wieku w jaskini eksploatowano szpat. Pozostałością tych prac jest stożek usypiskowy przed wejściem do jaskini i dwie niewielkie sztolnie na głębokości 15 m.
Ze względu na bliskość Jaskini pod Sokolą i kierunek jej korytarza podejrzewano, że łączą się one z sobą. 16 stycznia 1988 r. członkom Speleoklubu Bielskiego i Harcerskiej Drużyny Taternictwa Jaskiniowego Brzeszcze udało się znaleźć to połączenie i poszerzyć. Zaraz po przekopaniu jednak zostało ono zawalone, uznano bowiem, że może ono spowodować bardzo niekorzystne zmiany mikroklimatu w obu jaskiniach, w przejściu tym istniało także duże niebezpieczeństwo obrywów.
Przypisy
Kategoria:Geografia Olsztyna (województwo śląskie) Kategoria:Jaskinie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej