Zadaniem soli jest więc blokowanie dysocjacji słabego kwasu.
W momencie dodania do roztworu buforowego silnej zasady reaguje ona z jonami hydroniowymi (), które jednak są natychmiast regenerowane przez dysocjację kwasu (HA), którą uruchamia właśnie fakt znikania jonów hydroniowych w równowadze opisanej równaniem (2). W chwili dodania silnego kwasu silna zasada sprzężona (), która występuje cały czas w dużym stężeniu, reaguje z tym kwasem i w rezultacie pH całego układu się nie zmienia.
Przykłady układów buforowych Do często stosowanych buforów należą: bufor wodorowęglanowy: bufor octanowy: w zakresie pH = 3,6–5,6 bufor amonowy: w zakresie pH = 8–11 bufor fosforanowy: lub w zakresie pH = 5,7–8,0 bufor boranowy: , w zakresie pH = 7–9.
Wiele buforów o zdefiniowanym pH jest dostępnych komercyjnie. Są one przygotowywane w oparciu o certyfikowane buforowe roztwory referencyjne produkowane przez niektóre instytucje państwowe, na przykład amerykański Narodowy Instytut Norm i Techniki lub niemiecki Federalny Urząd Fizyczno-Techniczny.