Grupa założycielska kibucu zawiązała się już w 1934 roku, i składała się z żydowskich imigrantów z Niemiec, Austrii oraz Czechosłowacji. Początkowo zamieszkali oni w rejonie Herclijji, i po przejściu podstawowego przeszkolenia przyjechali do Doliny Bet Sze’an, aby w dniu 25 listopada 1938 roku założyć nowy kibuc. Była to typowa na owe czasy żydowska obronna osada rolnicza, która posiadała palisadę i wieżę obserwacyjną. Początkowo nazywał się on Masada (hebr. מסד), jednak później zmieniono jej nazwę na Kefar Ruppin (pol. Wioska Ruppina), aby w ten sposób uczcić lidera ruchu syjonistycznego Artura Ruppina. W poszukiwaniu skutecznego rozwiązania narastającego konfliktu izraelsko-arabskiego w dniu 29 listopada 1947 roku została przyjęta Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181. Zakładała ona między innymi, że kibuc Kefar Ruppin miał znaleźć się w granicach nowo utworzonego państwa żydowskiego. Arabowie odrzucili tę Rezolucję i dzień później doprowadzili do wybuchu wojny domowej w Mandacie Palestyny. Już w pierwszych dniach wojny całkowicie została sparaliżowana żydowska komunikacja w okolicy, co zmusiło organizację żydowskiej samoobrony Haganę do przeprowadzenia licznych operacji w tym rejonie. Kibuc służył wówczas jako baza kompanii szturmowych Palmach.