w przebiegu niewydolności serca).
Postępowanie lecznicze zależne jest od czasu trwania choroby, jej natężenia, obecnych objawów (zwłaszcza neurologicznych) i przyczyn leżących u podstaw tej patologii. Z reguły zaburzenie wyrównuje się podając 0,9% bądź 3% roztwór NaCl. Aby uniknąć ciężkiego powikłania leczenia, jakim jest osmotyczny zespół demielinizacyjny przewlekłą hiponatremię należy korygować powoli, tym dłużej, im dłużej się rozwijała. Szybkość uzupełniania niedoboru sodu powinna wynosić 4–8 mmol/l/d i nie przekraczać 10 mmol/l. Dozwolone jest szybkie wyrównywanie hiponatremii ostrej (trwającej poniżej 48 godzin).
Epidemiologia Hiponatremia to najczęściej diagnozowane zaburzenie gospodarki wodno-eletrolitowej u chorych hospitalizowanych (1–2,5% chorych znajdujących się na oddziałach wewnętrznych, chirurgicznych, ginekologicznych i psychiatrycznych. W przypadku chorych leczonych na oddziałach intensywnej terapii nawet 30% z nich). U pacjentów przebywających w szpitalu stężenie sodu jest średnio 5-6 mmol/l niższe niż u ludzi zdrowych. Wzrost ilości osób diagnozowanych obserwuje się w chwili przyjęcia do szpitala, w okresie po operacjach, u pacjentów cierpiących na AIDS oraz u pacjentów oddziałów intensywnej terapii. W grupie ryzyka znajdują się kobiety oraz osoby starsze.