Cechy diaspor według Robina Cohena przenoszenie się z pierwotnej ojczyzny na nowy obszar lub wiele obszarów, często w wyniku traumatycznych doświadczeń, czasem w wyniku potrzeb zarobkowych lub kolonialnych; wspólna pamięć ojczyzny członków diaspory połączona z jej idealizacją i potrzebą działania na rzecz jej ciągłego trwania, a także społeczne aprobowanie powrotu do niej; tożsamość etniczna oparta na poczuciu odrębności i wspólnego losu, pielęgnowana mimo upływu czasu i przestrzennego rozproszenia; poczucie solidarności z członkami diaspory w innych państwach; pewne napięcia w relacjach z ludnością krajów zamieszkania wynikające z braku akceptacji lub rozwój kreatywności w państwach otwartych na pluralizm; „triadyczne powiązanie” autoidentyfikacji grupy etnicznej w jej środowisku z członkami grupy etnicznej w innych częściach świata oraz ojczyznami, z których te grupy się wywodzą.
Diaspory a religie Według Robina Cohena pojęcia tego nie należy wiązać z religiami, ponieważ religie mogą łączyć wiele grup etnicznych, a nie jest ich celem powrót do ojczyzny. Nie dotyczy to wyznawców judaizmu i sikhizmu, a także alewitów, bahaitów, izmaelitów oraz rastafarian.