Dzięki zwartemu korpusowi, wypunktowaniu ołtarzowego centrum, jednonawowemu rozwiązaniu, w którym zgromadzony tłum mógł łatwo śledzić przebieg nabożeństw czy kazań, powstało wnętrze czytelne, przestronne i funkcjonalne. Na ścianach i sklepieniach widnieją freski, wnętrze zdobią również rzeźby stiukowe z zaprawy gipsowej imitującej marmur), kunsztowne sztukaterie, piękne kapitele kolumn.

Fasadę kościoła, zaopatrzoną w trzy wejścia, stworzył Giacomo della Porta między 1537 a 1541 rokiem. Została zaprojektowana w taki sposób, żeby jej elementy tworzyły ostre kontrasty światłocieniowe, co później stało się jedną z naczelnych cech baroku). Jest to fasada dwukondygnacyjna, podzielona pionowo zdwojonymi rytmami pilastrów korynckich, przy czym po obydwu stronach głównego wejścia i znajdującego się na jego poziomej osi otworu okiennego znajdują się półkolumny. Natomiast poziomo dzielą ją gzymsy. Oba piętra fasady łączą skrajnie umieszczone woluty. Całą elewację nakrywa trójkątny fronton (klasyczny tympanon). Wielkie okno, znajdujące się w centrum górnej kondygnacji, doświetla wnętrze świątyni. Nad bocznymi wejściami znajdują się nisze, a w nich rzeźby figuralne. W górnej kondygnacji nisze są puste.