XX wieku w wydawnictwie publicystycznym. Zdaniem białoruskiego historyka Alaksandra Hiełahajeua nie ma dowodów na udział Kasmowicza w tym zdarzeniu, a zarzut może być częścią kampanii skierowanej przeciwko białoruskiej emigracji. W 1943 roku Kasmowicz przeszedł półroczny kurs oficerski. Na początku 1944 roku został w stopniu majora inspektorem Białoruskiej Obrony Krajowej.

Pod koniec czerwca 1944 roku był uczestnikiem II Kongresu Wszechbiałoruskiego w Mińsku. Po jego zakończeniu – ze względu na zbliżającą się Armię Czerwoną – ewakuował się do III Rzeszy. Od marca 1945 roku był oficerem Batalionu Desantowego Dalwitz.

Po zakończeniu wojny mieszkał w zachodnich Niemczech, działając w dalszym ciągu w BCR. Do stycznia 1952 roku pracował w międzynarodowej organizacji pomocy UNRRA, przekształconej następnie w Międzynarodową Organizację Uchodźców. Od 1954 roku był przedstawicielem Białoruskiej Centralnej Rady w RFN, a następnie kierownikiem jej Oddziału Wojskowego. Reprezentował Radę w kierownictwie Antybolszewickiego Bloku Narodów. Od 1954 roku wydawał też pismo "Baraćba" (białorus. "Барацьба"). W tym samym roku współorganizował, a następnie stanął na czele Białoruskiego Frontu Wyzwoleńczego. W 1970 roku wprowadził go do Światowej Ligi Antykomunistycznej, zostając prezydentem białoruskiego sekretariatu organizacji.