W 1876 był nauczycielem jazdy konnej w brygadowej szkole oficerskiej, a 1877 ukończył centralny kurs dla oficerów kawalerii, awansował na stopień majora, i otrzymał dowodzenie dywizjonem 7 pułku ułanów.
W 1881 został awansowany na stopień podpułkownika i został przeniesiony do 6 pułku ułanów w Neuhäusel na Słowacji. W tym czasie był kilkakrotnie odkomenderowywany do pracy w 3 Komisji Asenterunku Koni.
1 maja 1885 został awansowany na stopień pułkownika i na kilka miesięcy objął dowództwo 6 pułku ułanów, następnie został kierownikiem 3 Komisji Asenterunku Koni we Lwowie. W 1887 przeszedł do 12 pułku huzarów w Koszycach i w 1889 objął jego dowództwo. Jednostką tą dowodził do 17 maja 1891, kiedy przeszedł w stan spoczynku i otrzymał godność tytularnego generała-majora. Godność tę z nieznanych przyczyn złożył w 1894.
Był kawalerem, zmarł bezpotomnieAdoptował on syna swojego lokaja Mykoły Kaciuby – Stanisława. W związku z tym przeniesiono metrykę chłopca z cerkwi do kościoła i zorganizowano temu wydarzeniu bardzo uroczystą oprawę.