W zniesieniu 5–9 jaj o wymiarach 25,4 × 21,6 mm.

W skład jej diety wchodzi materia roślinna, w tym liście, pąki, kwiaty i nasiona, a także bezkręgowce, takie jak gąsienice i czerwce.

Status, zagrożenia i ochrona Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) od 2016 uznaje modrolotkę szmaragdową za gatunek narażony (VU – vulnerable); wcześniej, od 2000 miała ona status gatunku zagrożonego (EN – endangered). Liczebność populacji szacuje się na 250–999 dorosłych osobników. Trend liczebności populacji uznaje się za stabilny. Papuga ta została wpisana do Załącznika I konwencji waszyngtońskiej.

W 1930 roku wymarła na wyspie Mangere, ale do 1973 roku ponownie ją skolonizowała. Przyczynami wymarcia były: wylesianie, wypalanie traw, wypas zwierząt hodowlanych oraz drapieżnictwo ze strony zdziczałych kotów. W 1966 nowozelandzkie władze wykupiły wyspę i utworzyły tam rezerwat przyrody, usunięto też wszystkie zwierzęta hodowlane. Mangere jest obecnie głównym miejscem występowania modrolotek szmaragdowych, a największe zagrożenie stanowi krzyżowanie z modrolotką czerwonoczelną (C.