Pilnie strzeżone wejścia do getta znajdowały się na ulicach Opańskiego i Ostrowskiego.
Władze Na czele getta władze niemieckie postawiły Ilię Muszkina, do 1941 zastępcę dyrektora Minpromtorga (Mińskiego Departamentu Przemysłowo-Targowego). Został on aresztowany w lutym 1942, po czym rolę przewodniczącego Judenratu przejął Mosze Joffe.
Życie codzienne. Praca Wszyscy Żydzi zmuszeni byli nosić na plecach i piersiach żółte gwiazdy Dawida. Z powodu wprowadzenia niezależnej od ulic numeracji domów (nr 1 na rogu Respublikańskiej i Szornej, ogółem 273 numerów w październiku 1942) do żółtej naszywki doszła również biała z wymalowanym na niej numerem. Przebywanie Żydów poza terenami getta bez specjalnego zezwolenia było karane śmiercią.
Na terenie getta funkcjonowały liczne pracownie: szewska, stolarska, krawiecka, ślusarska itp., które produkowały na potrzeby armii niemieckiej. Wszystkie zarobione pieniądze były przekazywane Komisarzowi Rzeszy Wschód. Pod koniec marca 1942 roku w getcie było zatrudnionych ok. 20 tys. Żydów, na jesieni tego roku już tylko 10 tys. left|250px|thumb|Żydzi na jednej z mińskich ulic, 1941