Umożliwiono mu też dokończenie studiów na berlińskiej uczelni.
W roku 1836 obronił doktorat i rozpoczął prowadzenie wykładów z języków słowiańskich. Po uzyskaniu stypendium odbywał podróże naukowe do krajów południowosłowiańskich, przebywał kolejno w Pradze, Wiedniu, Bratysławie, Belgradzie, Zagrzebiu, Budapeszcie i Krakowie. W roku 1841 habilitował się i objął stanowisko prywatnego docenta na berlińskim uniwersytecie, gdzie pracował do roku 1859. Dnia 14 grudnia tegoż roku objął na Uniwersytecie Wrocławskim Katedrę Filologii Słowiańskiej. Swój pierwszy wykład wygłosił w dniu 16 kwietnia 1860. W tym samym roku poślubił w Warszawie Józefę Machczyńską. W czasie swojej pracy na wrocławskiej uczelni prowadził zajęcia z języków i literatury słowiańskiej, dużo czasu poświęcił badaniu twórczości Mickiewicza. Pośmiertnie, w roku 1870, staraniem J. I. Kraszewskiego wydano w dwu tomach jego „Odczyty o poezyi polskiej w pierwszej połowie XIX wieku” – dzieło w sporej części poświęcone Mickiewiczowi. W dniu 11 lutego 1861 objął funkcję kuratora Towarzystwa Literacko-Słowiańskiego, którą sprawował do swojej śmierci. Zmarł na atak serca.