Do X wieku południowe plemiona Połabian (tzw. „Połabianie serbołużyccy”Grupa plemion zachodniosłowańskich zamieszkująca dorzecze Łaby, posługująca się językami serbołużyckimi (np. Serbowie, Łużyczanie i Milczanie).), uległy podbojowi niemieckiemu i chrystianizacji, natomiast ich północni pobratymcy (tzw. „Połabianie lechiccy”Grupa plemion lechickich zamieszkująca dorzecze Łaby, posługująca się językami zachodniolechickimi.), aż do XII stulecia opierali się armiom sąsiadów: Niemców, Duńczyków, Polaków i Pomorzan.
W latach 955–957 przez ziemię połabską przetoczyła się fala powstań słowiańskich przeciwko dominacji niemieckiej. Powstanie objęło także północnych Wieletów i Obodrzyców. Pomimo trudności z powodu braku poparcia działań królewskich przez opozycję, powstanie zostało spacyfikowane. Najdłużej opierali się Wieleci, pokonani w 957 roku. Władza niemiecka na terytoriach Słowian połabskich umocniła się, czego wyrazem było powołanie biskupstw w grodach Brennie i Hobolinie.