Podczas studiów nawiązał współpracę z krakowskim Teatrem Starym, w którym debiutował w 1975 rolą Teofila Dąbrowskiego w Białych ogrodach w reżyserii Romany Próchnickiej, grał też młodego oficera w Warszawiance Stanisława Wyspiańskiego w reż. Henryka Tomaszewskiego i Mikołka w Zbrodni i karze Fiodora Dostojewskiego w reż. Macieja Prusa. W latach 1978–1981 grał w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu w sztukach, takich jak Czarodziejska góra Thomasa Manna czy Ameryka Franza Kafki. W 1979 zadebiutował jako reżyser teatralny spektaklem Szelmostwa Skąpca Moliera, wystawianym przez wrocławską PWST.. W latach 1980–1983 był aktorem warszawskiego Teatru Studio.
Na ekranie zadebiutował rolą halabardnika w serialu Czarne chmury (1973). Następnie zagrał w polsko-norweskim filmie Haakona Sandoya Dagny (1976). Pierwsze ważne role zagrał w filmach Agnieszki Holland: anarchistę Gryziaka w Gorączce (1980) i kalekę wyrzuconego poza margines społeczeństwa w Kobiecie samotnej (1981). Następnie wcielił się na ekranie w bohaterów „naznaczonych egzystencjalnym niepokojem, zmuszonych do beznadziejnych zmagań z wrogą rzeczywistością”: Dzidka w Człowieku z żelaza (1981) Andrzeja Wajdy, Witka Długosza w Przypadku (1981) Krzysztofa Kieślowskiego i Klemensa Króla w Matce Królów (1982) Janusza Zaorskiego.