Przy bardzo wysokich tempach akrecji, przewyższających tempo Eddingtona, „spalanie” wodoru i helu staje się stabilne i nie powstają wybuchy.

Natura dłuższych wybuchów nie jest jak dotąd w pełni zrozumiała. Zdarzają się one w słabszych źródłach o jasności mniejszej niż 1036 erg/s (czyli 1029 J/s). Przypuszcza się, że źródła te gromadzą na powierzchni gwiazdy neutronowej szczególnie grubą otoczką, zanim dojdzie do wybuchu, który spowodowany jest niestabilnym „spalaniem” helu.

Ostatnio odkryto super wybuchy, których czas trwania i uwolniona energia przekracza 1000 razy wartości rejestrowane w wybuchach I typu. Zaobserwowane zostały jak dotąd tylko z kilku źródeł i prawdopodobnie związane są z niestabilnym „spalaniem” węgla.

Widmo elektromagnetyczne podczas wybuchów jest dobrze opisane przez rozkład Plancka, czyli obszar wybuchu promieniuje jak ciało doskonale czarne z temperaturą efektywną rzędu 107 K.

Zachowanie bersterów rentgenowskich nie jest jeszcze w pełni zrozumiałe. Ich obserwacje mogą posłużyć do testowania teorii wybuchów jądrowych.

Bibliografia

Małgorzata Królikowska-Sołtan, Tomasz Kwast, Andrzej Sołtan, Magdalena Sroczyńska-Kożuchowska, Słownik szkolny. Astronomia, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa, 1999.

* Kategoria:Gwiazdy neutronowe