Antena rombowa może być traktowana jako linia transmisyjna, której przewody rozsunięto na pewną odległość. Konsekwencją tego jest zwiększenie impedancji charakterystycznej, która wynosi typowo 600–800 Ω. Jest to antena z falą bieżącą, zatem impedancja ma charakter rzeczywisty (podobnie jak impedancja linii transmisyjnej).
Wiązki promieniowania anteny rombowej mogą być wąskie lub szerokie w zależności od długości boków. Odpowiednia kombinacja rozmiaru anteny, wysokości zawieszenia i częstotliwości pracy pozwala używać anten tego typu w komunikacji punkt-punkt na bardzo duże odległości.
Podstawową wadą anten rombowych jest występowanie silnych listków bocznych głównie w sektorach 30-60° po obu stronach kierunku maksymalnego promieniowania. Jednym ze sposobów zmniejszenia poziomu tych niepożądanych kierunków promieniowania jest stosowanie podwójnej anteny rombowej, zbudowanej z dwóch równoległych rombów przesuniętych względem siebie o odpowiednio dobraną odległość. Kierunkowość takiej podwójnej anteny rombowej jest 1,5-2 razy większa od kierunkowości anteny pojedynczej.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Typy anten