Chodzi o to, co zrobić, by podział korzyści wynikających z globalizacji był bardziej sprawiedliwy niż jest, i by korzyści wynikające z małżeństwa były dzielone bardziej sprawiedliwie. W swojej teorii sprawiedliwości, opisanej w książce The Idea of Justice (2009), krytykuje transcendentne i skoncentrowane na sprawiedliwych instytucjach teorie sprawiedliwości Rawlsa, Kanta, Hume’a czy Rousseau. Zamiast tego proponuje perspektywę umożliwiającą porównywanie różnych stanów rzeczywistości pod względem sprawiedliwości (zamiast teorii definiującej jedynie „stan idealnie sprawiedliwy”) oraz spojrzenie nie tylko na instytucje, ale również na rzeczywiste procesy i rezultaty osiągnięte przez te instytucje w interakcji z ludźmi. Uważa, że jednym z największych błędów współczesnych ekonomistów jest rozpatrywanie wszystkiego jedynie w kategoriach ewentualnych korzyści i zysków, efektywności, a więc zupełna ślepota wobec etycznego i aksjologicznego uwarunkowania decyzji ekonomicznych. Podaje w wątpliwość wiele centralnych założeń neoklasycznej ekonomii, m.in.