Doniecko-Krzyworoskiej Republiki Radzieckiej.

W 1919 roku przewodniczący Rady Komisarzy Ludowych USRR, w latach 1919–1920 sekretarz jekaterynosławskiego oddziału KP(b)U.

W 1921 roku znalazł się w Rydze w składzie delegacji sowieckiej na rozmowy z Polską w sprawie zawarcia traktatu pokojowego, kończącego wojnę polsko-bolszewicką, podpisując wraz z Jurijem Kociubińskim pokój ryski w imieniu USRR.

Po 1921 roku pełnił funkcję sekretarza komitetu gubernialnego KP(b)U w Doniecku, a w latach 1923–1925 ponownie I sekretarza KP(b)U – dał się poznać jako przeciwnik polityki ukrainizacji, za co był oskarżany przez tzw. narodowych komunistów o sprzyjanie rosyjskiemu szowinizmowi. Na XII zjeździe RKP(b) 25 kwietnia 1923 wybrany na członka Komitetu Centralnego partii bolszewickiej, wybierany na kolejnych zjazdach (XIII–XVI), funkcję sprawował do 26 stycznia 1934.

W 1925 roku odwołany do Moskwy, gdzie był wiceprzewodniczącym Gosplanu ZSRR (1927–30 i 1934–1937), instytucji planowania gospodarczego pięciolatek.

Od 1930 roku stał na czele Wydziału Ekonomicznego Instytutu Czerwonej Profesury, a w latach 1932–1936 przewodniczył Instytutowi Ekonomicznemu Akademii Komunistycznej przy CIK ZSRR.