Kościół wraz z wieżą został oddany w roku 1863 – trudności z wybudowaniem wieży wynikały ze słabego, grząskiego podłoża.
W roku 1900 rozpoczęto budowę kolejnych dwóch kościołów ewangelickich: w Gliwicach przy ul. Jagiellońskiej, oraz w Łabędach przy ul. Strzelców Bytomskich. We wrześniu 1902 r. odbyło się poświęcenie obu kościołów.
Pomimo różnych zawirowań dziejowych społeczność ewangelicka w Gliwicach umacniała się i w 1939 r. liczyła już 12 tys. osób. Wykazywała przy tym dużą aktywność społeczną. Prowadziła dom opieki, dom dziecka, 4 szkoły, 2 przedszkola, punkt pomocy dla najuboższych, stację opieki nad bezdomnymi. Prowadziła również swój dom wczasowy.
Po zakończeniu II wojny światowej ewangelicy w Gliwicach przeżywali ciężki okres. Byli prześladowani i zostali pozbawieni swoich kościołów: kościół św. Barbary został przejęty przez przyjezdną ludność rzymskokatolicką i przekazany przez władze państwowe do użytku katolickiego duszpasterstwa wojskowego jako kościół garnizonowy, kościół przy ul. Jagiellońskiej został zabrany przez zakon pallotynów, zaś w kościele w Łabędach wojsko radzieckie urządziło kuźnię.