Tatarkiewicz specjalizował się w sprawach cywilistycznych. Interesował się też bieżącymi zagadnieniami publicznymi, publikował artykuły w wielu popularnych pismach, m.in. w „Kłosach” i „Gazecie Warszawskiej”. Anonimowo redagował „kronikę cywilną” w „Gazecie Sądowej Warszawskiej”. Z Maksymilianem Poznańskim przełożył na polski Historię i instytucje prawa rzymskiego Vehringa. Uczestniczył w tworzeniu pierwszych polskich towarzystw akcyjnych.

W ostatnich latach życia aktywność Tatarkiewicza ograniczyła ciężka choroba. W pamięci warszawskich adwokatów zapisał się jako „człowiek o prawym charakterze i nieczęsto spotykanej uczynności”, „wnikliwy i pracowity rzecznik swoich kolegów”, zajmujący zaszczytne stanowisko w palestrze polskiej (Z. Zalewski). Był żonaty z Marią Lubicz-Brzezińską, z którą miał dwóch synów. Starszym synem Ksawerego był Władysław Tatarkiewicz (ur. 3 kwietnia 1886, zm. 4 kwietnia 1980), filozof, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, członek Polskiej Akademii Umiejętności i Polskiej Akademii Nauk. Młodszy syn Jan (ur. 1889, zm. 12 listopada 1947) poszedł w ślady ojca, był adwokatem, radcą prawnym Towarzystwa Ubezpieczeń w Warszawie, po II wojnie światowej sędzią Sądu Okręgowego w Gdańsku;