Lobomyces kolonizuje skórę w najchłodniejszych okolicach ciała: na kończynach, policzkach i pośladkach. Chorują najczęściej mężczyźni w wieku 30–40 lat, starsi rzadziej, a kobiety 7-9 razy rzadziej. Choroba rzadko występuje u dzieci i młodzieży. Dotychczas opisano kilkaset przypadków, większość z nich dotyczyła osób pozostających w częstym kontakcie z wodą (górnicy, rybacy, zbieracze kauczuku lub orzechów itp.). Większość znanych przypadków pochodzi z terenu Amazonii, Brazylii i Surinamu. Zachorowania stwierdzono w Kolumbii, Wenezueli, Kostaryce, Panamie, Meksyku i Gujanie Francuskiej.
Lobomykoza występuje również u butlonosów. Choroba zajmuje skórę głowy, trzonu ogona, płetw ogonowych, piersiowych i grzbietowych. W styczniu 2006 opisano epidemię lobomykozy u delfinów z Indian River Lagoon na Florydzie.
Rokowanie co do życia jest dobre. Przebieg choroby jest powolny i przewlekły, nigdy nie zanika samoistnie.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Choroby skóry Kategoria:Choroby grzybicze