26 maja 1933 papież Pius XI prekonizował go biskupem pomocniczym diecezji pińskiej ze stolicą tytularną Tavium. Święcenia biskupie otrzymał 15 sierpnia 1933 w katedrze Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Pińsku. Konsekrował go biskup diecezjalny piński Kazimierz Bukraba w asyście Bernarda Dembka, biskupa pomocniczego łomżyńskiego, i Kazimierza Tomczaka, biskupa pomocniczego łódzkiego. Jako dewizę biskupią przyjął słowo „Humilitas” (Pokora). We wrześniu 1939 po wkroczeniu wojsk radzieckich do diecezji został z niej wysiedlony. Osiadł w Warszawie na probostwie parafii św. Augustyna, sąsiadującym z gettem warszawskim. Po 1941 bez powodzenia starał się o zezwolenie władz niemieckich na powrót do diecezji. Brał udział w przerzucaniu Żydów z getta na stronę aryjską. Po wojnie rezydował w Warszawie i w Czubinie.
W 1938 był współkonsekratorem podczas sakry biskupa pomocniczego lubelskiego Władysława Gorala.
Zmarł 8 lipca 1965 w Czubinie. Został pochowany w grobowcu biskupów pomocniczych warszawskich na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.