Następnie kierował zespołami chórowymi Białoruskiego Uniwersytetu Państwowego, Mińskim Technikum Pedagogicznym i związku zawodowym pocztowców-telegrafistów. Brał udział w pracach sekcji muzycznej Instytutu Kultury Białoruskiej. Po 1930 roku został zwolniony z pracy i oskarżony o „narodowy demokratyzm”. Ponownie służył jako lektor w cerkwi św. Marii Magdaleny. 17 sierpnia 1938 roku został aresztowany po raz drugi. 1 listopada 1938 roku został uznany przez trójkę NKWD za „agenta polskiego wywiadu” i skazany na rozstrzelanie. Wyrok wykonano 10 listopada 1938 roku w więzieniu NKWD w Mińsku.
1 października 1957 roku został zrehabilitowany przez trybunał BWA w sprawie z 1938 roku. 6 sierpnia 1996 roku został zrehabilitowany przez prokuraturę BWA w sprawie z 1921 roku. Dokumenty w sprawach Uładzimira Terauskiego wraz z fotografiami przechowywane są w archiwum Komitetu Bezpieczeństwa Państwowego Białorusi. Sprawa grupowa z 1921 roku znajduje się pod numerem № 20479, sprawa z 1938 roku pod numerem № 10927-с.