Ucieczka jest instynktowną odpowiedzią na stres, który pobudza produkcję kortykosteronu. Dystans ucieczki może się wydłużyć wraz ze wzrostem doświadczenia, które zwierzęta zbierają po przeżyciu kolejnych momentów stresujących. Te powtarzając się doprowadzają do coraz szybszego wzrostu produkcji kortykosteronu. Badania zachowania legwanów morskich z wysp Galapagos, które do niedawna nie doświadczały spotkań z drapieżnikami lądowymi, wykazały, że gady te doznawały uczucia stresu jedynie po schwytaniu. Dystans ucieczki zaczął się zwiększać u osobników, które zostały schwytane po raz kolejny. Jednak ten wyuczony, zwiększony dystans ucieczki nie wystarczał, aby uciec przed kolejnym schwytaniem przez człowieka. Brak wrodzonego instynktu ucieczki doprowadza do tego, że wprowadzone przez człowieka na wyspy koty i psy zagrażają jako nowe drapieżniki populacjom legwanów na niektórych wyspach archipelagu.
Zobacz też reakcja walka lub ucieczka
Przypisy Eibl-Eibesfeldt, I. (1991): Galápagos. Die Arche Noah im Pazifik, München, Zürich: Piper, s.