Największym jego sukcesem artystycznym stała się w 1937 albańska premiera dramatu Henrika Ibsena – Wróg ludu.
Po wybuchu II wojny światowej związał się z ruchem oporu, próbując tworzyć zalążki teatru partyzanckiego. W 1944 roku, już w wyzwolonej Korczy, z udziałem aktorów wyłonionych z grona partyzantów zaprezentował na scenie sztukę Shefqeta Musaraja „Epopeja e Ballit Kombetar” (Epopeja Frontu Narodowego) stanowiącą odwołanie do bieżących wydarzeń politycznych. W listopadzie 1944 założył pierwszą szkołę teatralną w Tiranie, którą kierował. Był także reżyserem w tworzonym w Tiranie Teatrze Ludowym. W tym czasie rzadko występował na scenie, ograniczając się do reżyserowania. W 1950 powrócił do Korczy, gdzie organizował od podstaw teatr nazwany imieniem Andona Zako Çajupiego i został jego pierwszym reżyserem. Temu zadaniu poświęcił ostatnie lata swojego życia.
W 1953 zagrał epizodyczną rolę w filmie Skanderbeg. Przez władze Albanii został uhonorowany tytułem Zasłużonego Artysty (Artist i Merituar). Imię Sokrata Mio nosi jedna z ulic w północnej części Korczy, a także w tirańskiej dzielnicy Yzberisht.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Konserwatorium Paryskiego Kategoria:Albańscy aktorzy filmowi Kategoria:Albańscy aktorzy teatralni Kategoria:Albańscy reżyserzy teatralni Kategoria:Ludzie urodzeni w Korczy Kategoria:Urodzeni w 1902 Kategoria:Albańscy wiolonczeliści Kategoria:Zmarli w 1992