Lucjusz Septymiusz Sewer (; ur. 11 kwietnia 145/146 w Leptis Magna, zm. 4 lutego 211 w Eboracum) – cesarz rzymski od 9 kwietnia 193 do swojej śmierci. Założyciel dynastii Sewerów. Jego synowie Karakalla i Geta otrzymali za jego życia tytuł cezarów, a następnie augustów.
Życiorys Ekwita, prawnik. Od 173 senator, konsul pomocniczy, następnie namiestnik Panonii. Pochodził z Leptis Magna w Afryce, prawdopodobnie z rodziny o rodowodzie punickim. Jego ojcem był Publius Septimius Geta, a matką Fulwia Pia. W 173 ożenił się po raz pierwszy. Po śmierci pierwszej żony, latem 187 ożenił się z Julią Domną, córką Bassjanusa – arcykapłana boga Baala w Emesie, z którą miał dwóch synów: Karakallę i Getę.
Panowanie Wojna domowa i zdobycie władzy Po śmierci Pertynaksa w 193 wybrany przez żołnierzy cesarzem. W wyniku wojny domowej (193–197) pokonał konkurentów do tronu – kolejno: Didiusza Juliana w Italii (193), Pescenniusza Nigra na Wschodzie (193–194) i Klodiusza Albina na Zachodzie (196-197). W lutym 197 Septymiusz pokonał Klodiusza w bitwie pod Lugdunum, kończąc okres wojny domowej.