Synagoga Stara stała się wzorem dla wznoszonych w miastach południowej i wschodniej Polski kolejnych synagog renesansowych, które również budowano z zastosowaniem dachu pogrążonego i ściany attykowej. Przykładami takich właśnie budowli są synagoga w Szydłowie, Pińczowie, lub lwowska synagoga Złotej Róży. Budowane wówczas bożnice różniły się w zależności od rodzaju miasta, w którym powstawały. Synagogi w dużych miastach królewskich, takich jak krakowski Kazimierz, Lwów czy Lublin, w dalszym ciągu podlegały restrykcyjnemu nadzorowi rad miejskich i katolickiego duchowieństwa, które najczęściej nie pozwalało na wznoszenie dużych synagog. Podobny wpływ miało też zagęszczenie zabudowy w dzielnicach żydowskich, które nie pozwalało na uzyskanie większej działki budowlanej. W wyniku tych ograniczeń w miastach królewskich powstawały często bożnice niewielkie, takie jak wspomniana synagoga lwowska lub synagoga Remuh na Kazimierzu, Powstawały też synagogi wbudowane w pierzeję ulicy, takie jak synagoga Wysoka na Kazimierzu.