Zbocza w północno-wschodniej części są zielone i pokryte trawą przez cały rok. reszta góry jest sucha i jałowa. Strumienie i potoki są wyschnięte przez cały rok, choć Fogo ma największe opady deszczu spośród Wysp Zielonego Przylądka.
Wschodnia część wyspy Fogo zapadła się do oceanu 73 000 lat temu, tworząc fale tsunami o wysokości 170 metrów, które uderzyły w sąsiednią wyspę Santiago. Czas kataklizmu ustalono na podstawie analizy koncentracji izotopu helu 3He w głazach narzutowych.
Aktywność wulkaniczna mały|lewo|Zdjęcie satelitarne erupcji w 2014 Właściwie cała wyspa jest czynnym wulkanem, który okresowo wzmaga swą aktywność. Mała wioska zwana Chã das Caldeiras leży wewnątrz kaldery u stóp wulkanu, a jej mieszkańcy są okresowo ewakuowani podczas erupcji. W 1680 miała miejsce gwałtowna erupcja wulkanu. Góra była widoczna z odległości setek kilometrów przez kilka lat. W czasie tej erupcji wyspa otrzymała swą nazwę. Słabsza erupcja z 1995 uformowała nowy krater nazwany Pico Pequeno;