Od 1897 był sędzią sądu krajowego w Krakowie, po dziesięciu latach promowano go na sędziego sądu krajowego wyższego. W 1909 wyjechał do Wiednia, gdzie został sędzią Najwyższego Trybunału Sądowego i Kasacyjnego (w dziale cywilistycznym). Prawu cywilnemu poświęcał większość swoich artykułów i rozpraw ogłaszanych już od 1888 na łamach czasopism prawniczych (część z artykułów ukazała się anonimowo). Prace te miały praktyczne znaczenie w stosowaniu prawa w Galicji, m.in. rozprawa Czy i w jaki sposób dążyć do ograniczenia ilości sporów prowizorialnych ("Czasopismo Prawnicze i Ekonomiczne", 1907). Dzięki obszernemu opracowaniu Ustawa o sprostowaniu ksiąg gruntowych z materiałami i komentarzami, ogłoszonemu w Krakowie w 1908 wspólnie z Władysławem L. Jaworskim, przyczynił się do sprawnego wprowadzenia w życie ustawy usuwającej niezgodności między faktycznym stanem posiadania a stanem hipotecznym na terenie Galicji i Bukowiny.
W kwietniu 1919 Bujak osiadł w Warszawie i objął funkcję sędziego Sądu Najwyższego. Z racji doskonałej znajomości prawodawstwa niemieckiego pracował w izbie ds. byłego zaboru pruskiego.