Aby rozrusznik spełniał swe zadania, musi pokonać opory, na które składają się: sprężanie czynnika roboczego w cylindrach, zasysanie mieszanki paliwowej (lub powietrza), tarcie tłoków o powierzchnie cylindrów, tarcie w łożyskach wału silnika, opory związane z pracą mechanizmów pomocniczych. Na czas rozruchu wirnik rozrusznika zostaje sprzęgnięty z kołem zamachowym silnika za pomocą przekładni zębatej. Rozrusznik powinien zapewnić minimalną prędkość obrotową silnika, przy której może on rozpocząć samodzielną pracę. Prędkość rozruchowa silnika wynosi 40-100 obr./min w przypadku czterosuwowych silników z zapłonem iskrowym, a 100-200 obr./min w silnikach z zapłonem samoczynnym.
Budowa i zasada działania rozrusznika elektrycznego Rozrusznik to szeregowy lub szeregowo-bocznikowy silnik elektryczny, wyposażony w mechanizm sprzęgający zwany bendiksem. Podstawowe części składowe rozrusznika elektrycznego to: uzwojenie wzbudzenia, wirnik z uzwojeniami i komutatorem, szczotki komutatora, urządzenie załączające i sprzęgające. Uzwojenie wzbudzenia jest połączone szeregowo z uzwojeniem wirnika stąd nazwa silnik szeregowy. Spotyka się także rozruszniki z uzwojeniami tylko w wirniku, a bez uzwojeń wzbudzenia w stojanie - pole magnetyczne wytwarzają silne magnesy trwałe.