Jest ona oparta na wczesnonowożytnym katalogu opatek, ale nie zasługuje na zaufanie, gdyż ród hrabiów Hückeswagen był po raz pierwszy wzmiankowany w 1133 r.
W testamencie Teofano Swanhilda występuje bez żadnego urzędu klasztornego. Jednak jego sprawowanie nie było warunkiem objęcia później urzędu opatki. Swanhilda została poświadczona jako opatka dopiero w 1073 r. w dokumencie arcybiskupstwa w Kolonii. Na jego mocy kościół w Stoppenberg ufundowany przez Swanhildę, a poświęcony przez arcybiskupa Kolonii Anno II, otrzymał przywileje.
Na przełomie maja i czerwca 1085 r. Swanhilda próbowała na synodzie w Moguncji otrzymać od cesarza Henryka IV potwierdzenie i ochronę dla uczynionej przez siebie na rzecz opactwa w Essen darowizny dóbr Gesseron, Vuedereke i Hukengesuuage (Geißern koło Wachtendonk i Hückeswagen, trzecia miejscowość jest niezidentyfikowana). Dokument spisano, ale nie został on opieczętowany i zaopatrzony w datę. Z tych powodów nie nabrał ważności. Przyczyną wystawienia mogły być roszczenia krewnych opatki do dóbr. Posiadłości w okolicach Wachtendonk należały do opactwa aż do sekularyzacji w 1803 r. Możliwe jest także, że dokument jest fałszerstwem powstałym po śmierci Swanhildy, które miało zabezpieczyć dobra.