Koż(e)nic.
Historia Pierwsza wzmianka o Kozienicach pochodzi z 1206, kiedy wraz z sąsiednimi wsiami nadane zostały klasztorowi norbertanek w Płocku. Pierwotne Kozienice przypuszczalnie znajdowały się na terenie położonej na południe Starej Wsi. Włości te były jednak znacznie oddalone od Płocka, więc Kozienice w drodze zamiany stały się własnością królewską i pozostały nią aż do rozbiorów. W 1326 roku wieś Kozienice została przeniesiona na prawo magdeburskie. Wieś pozostawała własnością klasztoru do 1429 roku, gdy Władysław Jagiełło odkupił od niego Kozienice i kilka innych wsi. Miejscowość położona na skraju Puszczy Kozienickiej przy trakcie z Wilna do Krakowa została jednym z ulubionych miejsc polowań króla Władysława Jagiełły, który przebywał tu 10 razy. Prawdopodobnie dla niego też wzniesiono tu drewniany dwór myśliwski z folwarkiem, a sam król w 1394 ufundował kościół. Bliskość Puszczy Radomskiej i rzeki Wisły pozwoliła na budowę, pod kierownictwem mistrza Jarosława, mostu łyżwowego, który po spławieniu do Czerwińska był wykorzystany przez wojska polskie pomiędzy 30 czerwca a 3 lipca 1410 roku do przeprawy w czasie wielkiej wojny z zakonem krzyżackimSłownik historii Polski, Wiedza Powszechna, Warszawa 1973, s. 61Jan Długosz: Jana Długosza kanonika krakowskiego Dziejów polskich ksiąg dwanaście, Kraków, 1868, T. 3, s.