Pierwsze wydanie, w którym jako autor podany został monsieur Perrault, a nie jego syn Pierre Darmancour, pochodzi z 1707 roku.
W XIX wieku, na fali romantycznego zainteresowania folklorem, baśnie Perraulta zaczęto cenić jako rzekome opracowania wątków ludowych. Wykształcony wówczas obraz Perraulta-protoetnografa, choć daleki od prawdy, funkcjonuje do dzisiaj w powszechnej świadomości.
mały|Jedna z ilustracji Dorégo do baśni o Paluszku W tym samym okresie baśnie Perraulta zostały uznane za klasyczne arcydzieło literatury dla dzieci. W 1867 ukazało się wydanie z 41 rycinami Gustave’a Dorégo. Po dziś dzień baśnie Perraulta uważane są za część kanonu literatury dziecięcej, ale same teksty znane są przeważnie z uproszczonych adaptacji lub okrojonych wersji, pozbawionych wierszowanych morałów, które pierwotnie kończyły każdy z utworów.
Cykl stał się inspiracją do suity Moja matka gęś (1908) Maurice’a Ravela.
Lista baśni W skład zbioru baśni wchodzą: La Belle au bois dormant (Śpiąca królewna) Le Petit Chaperon rouge(Czerwony Kapturek) La Barbe bleue (Sinobrody) Le Maître chat ou le Chat botté (Kot w butach) Les Fées (Wróżki) Cendrillon ou la Petite Pantoufle de verre (Kopciuszek) Riquet à la Houppe (Knyps z czubkiem) Le petit Poucet (Paluszek)