Wybory do Sejmu PRL w 1952 miały miejsce w szczytowym okresie stalinizmu w Polsce. Ze sceny politycznej zostały wyeliminowane niezależne ruchy ludowe i chadeckie, a Polska Partia Socjalistyczna została wchłonięta przez PPR. W ten sposób w Polsce niepodzielnie sprawowała władzę Polska Zjednoczona Partia Robotnicza (PZPR). 22 lipca 1952 Sejm Ustawodawczy uchwalił Konstytucję Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, zawierającą poprawki naniesione przez samego Stalina, wzorowaną na konstytucji ZSRR z 1936. Nie zmieniała ona jednak zasadniczo systemu organów władzy państwowej. Zgodnie z jej art. 15, Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej miał być „najwyższym organem władzy państwowej” oraz „najwyższym wyrazicielem woli ludu pracującego miast i wsi”, który „urzeczywistnia suwerenne prawa narodu”. W rzeczywistości miał pełnić rolę fasadową, a decyzje zapadały w kierownictwie PZPR. Ze względu jednak na tradycje i rozwiązania konstytucyjne stosunkowo często wykorzystywano mechanizm parlamentarny do sankcjonowania rozstrzygnięć i decyzji podjętych w wąskim gremium władz.