Podjął służbę na dworze Janusza Antoniego Wiśniowieckiego (1678–1741), który był wówczas kasztelanem krakowskim a ten przedstawił go (jako pazia) królowi Augustowi III. Popierali go Czartoryscy, z którymi związał się politycznie. Był paziem na dworze Augusta III. W 1746 roku został nadwornym kamerjunkrem, a w 1754 szambelanem. Król mianował go starostą szropskim na Pomorzu, które to stanowisko przynosiło mu umiarkowany dochód. Prócz tego w 1749 został podczaszym orszańskim. Po śmierci Augusta III, Stanisław August zatwierdził (1765) go na urzędzie szambelana. Zwracał na siebie uwagę wiedzą i inteligencją.
Był członkiem konfederacji generalnej 1764 rokuKonfederacya Generalna Koronna Po doszłym Seymie Convocationis Zaczęta w Warszawie Dnia 23. Czerwca Roku Pańskiego 1764. Ręką J. O. Xcia Jmci Prymasa Korony Polskiey [...] Stwierdzona, [b.n.s]. Ponieważ Polska nie miała stałego przedstawicielstwa dyplomatycznego w Wersalu, został wysłany do Francji, gdzie Ludwik XV udzielił mu audiencji. Stanisław August Poniatowski polecił Rędziejowskiemu w 1766 ponownie udać się do Paryża i innych dworów burbońskich (Hiszpania, Neapol, Sycylia i Parma) jako poseł nadzwyczajny JKM i RP, by nawiązać stosowne kontakty.