Reformy sejmu czteroletniego przewidywały w 1789 przyrost liczebności wojsk do armii 100 tysięcznej. Nieco później zmniejszono jej etat do 65 tysięcy. Przy zachowaniu etatu z 1776, nowy zaciąg dla jednostki przewidywał 620 ludzi, co razem miało stanowić 994 żołnierzy w służbie. Początkowo 1 pułk przedniej straży JKM miał zachować 10 chorągwi. Pod względem taktycznym dzielił się na dwa bataliony po dwa szwadrony każdy. Według etatu w skład sztabu wchodzili: pułkownik, podpułkownik, dwóch majorów, kwatermistrz, audytor, adiutant, lekarz sztabowy i trzech rotmistrzów sztabowych oraz furier, trębacz, wagenmaister, rusznikarz, profos i podprofos. W chorągwiach służyli: rotmistrz, porucznik i chorąży, jeden namiestnik i 44 towarzyszy, jeden wachmistrz, czterech podoficerów, jeden trębacz i 44 szeregowych. Żołnierze „niefrontowi” – po jednym felczerze, kowalu i siodlarzu, znajdowali się w co drugiej chorągwi.
W 1794 pułk składał się ze sztabu i chorągwi: pułkownika, podpułkownika, majora, rtm. A. Reyzewskiego, rtm. J. Kryczyńskiego, rtm. M. Baranowskiego, rtm. A. Miłaszewicza, rtm. I.